Ystad

Ég er svo heppin að eiga yndislega sænska vinkonu. Við höfum þekkst í 12 ár og þrátt fyrir að við tölum ekki oft saman þá er alltaf eins og við höfum hist síðast í gær þegar við komum saman. Hún ólst upp í Hollandi, hefur flakkað um heiminn, búið í New York og á Ítalíu, gift sig í Kína og farið í margra mánaða brúðkaupsferð um Asíu. En núna hefur hún fundið sér samastað á Skáni og starfar þar sem læknir. Nýverið eignaðist hún son og ég ákvað að fara í heimsókn til þessarar dýrmætu vinkonu. 

Ég skildi fljótt hvers vegna Skánn varð fyrir valinu. Hún býr þar í pínulitlu þorpi fyrir utan Ystad, í dásamlegu húsi sem hún deilir með foreldrum sínum. Þar inni ríkir svo mikil ró að ég hef sjaldan fundið fyrir jafn góðri tilfinningu í húsi. Arineldur, lágstemmd tónlist, heitt te í bollum, ljúfur hundur sem leggst ofan á fæturna á manni, bækur um allt og skáparnir fullir af gómsætum mat. Ég held að himnaríki hljóti að líkjast þessu hvað mest. 

Við eyddum töluverðum tíma í kósíheit innan dyra enda ekki hentugasti árstíminn til útiveru með ungabarn í Svíþjóð. En við gáfum okkur þó tíma í gönguferð um miðbæ Ystad, sem er fullur af litríkum, litlum húsum þar sem of freistandi er að leggjast hreinlega á gluggagægjur. 

Eins fórum við að skoða ströndina sem var ansi fámenn svona um miðjan vetur. Til að komast að ströndinni þurfti hinsvegar að keyra í gegnum smá skóglendi og þar leyndust sætustu sumarhús sem ég hef nokkurn tíma séð. Pínulítil og skrýtin tréhús í öllum litum sem lágu ógurlega þétt saman. Ég væri til í sumarfrí á þessum slóðum eða uppi í Smálöndunum aðeins norðar. Frá ströndinni keyrðum við svo upp að Ale steinum, en það eru 59 steinhnullungar sem raðað var upp í einskonar sporöskju, 67 metra langa, fyrir um 1400 árum. Talið er að þeir hafi verið notaðir sem dagatal á sínum tíma. 

Yndisleg helgi í Svíaríki. Ég mun pottþétt leggja ferð mína aftur á þessar slóðir síðar og þá eflaust um sumar. 

Akureyri í jólabúningi

Við hjónin fengum afskaplega skemmtilega jólagjöf frá systur minni og fjölskyldunni hennar. Þau buðu okkur flug til Akureyrar, gistingu á Hótel Akureyri og tónleika á Græna Hattinum milli jóla og nýárs. Þar sem við búum langt frá fjölskyldum okkar er ekki hlaupið að því að fá barnapössun til að komast eitthvað burt bara tvö. Þessi gjöf féll því algjörlega í kramið. 

Á tímabili leit samt út fyrir að ekki yrði farið. Spáð var fárviðri og óvíst með flug. Við vorum smeyk við að taka áhættuna því við vorum boðin í brúðkaup daginn eftir og vildum að sjálfsögðu ekki missa af því. En við tókum samt sjensinn og það margborgaði sig því engar truflanir urðu á ferðaáætlunum og við áttum svo skemmtilegan dag fyrir norðan. 

Akureyri skartaði sínu fegursta. Nýfallinn snjór, blankalogn, jólaljós og afskaplega kósý stemmning. Við gerðum vel við okkur í mat og drykk á Rub23, fórum svo yfir á Græna Hattinn og hlýddum á ljúfa tóna frá Moses Hightower og Ásgeiri Trausta og enduðum svo kvöldið á Götubarnum í svaka fjöri. Algjörlega frábært!

Ef það er einhver staður sem ég gæti hugsað mér að búa á Íslandi fyrir utan suðvesturhornið, þá er það Akureyri. 

Vetrardrungi á Íslandi

Stefnan er tekin á Ísland eftir nokkra daga. Desember er hiklaust erfiðasti mánuðurinn fyrir mig hér á frönsku rivierunni. Ég get ekki tekið bláan himinn, pálmatré og 10°C í sátt á þessum árstíma. Mig langar bara heim í jólaljósin og stemmninguna sem lýsa upp drungann og nístandi kuldann á norðurhjara veraldar. Svona er maður stundum skrýtinn!

Í fyrra tók ég þessar myndir um jólin á Íslandi. Með lítið barn verður dimman einhvern veginn áþreifanlegri. Dóttir mín vaknaði alla daga mjög snemma, um hálfsjö og fimm klukkutímum síðar var loks farið að sjást í smá dagsbirtu. Mér leið eins og við værum föst í eilífri nótt. Eiginmaðurinn virðist líka laða að sér einstaklega dramatískt veður þegar hann er á Íslandi á veturna. Snjóstormar og mannhæðaháir skaflar láta sjaldnast segja sér það tvisvar að mæta á svæðið með honum. Í fyrra bárum við út í jólakort á Þorlák í svo mikilli hálku að ég efaðist á tímabili að við næðum að klára verkið og koma okkur heilu á höldnu heim á ný. Þannig að ég spái vel hvítum jólum í ár!

Lérins eyjar

Lérins eyjar liggja hér á milli Cannes og Antibes, ekki svo langt frá landi. Þær eru fimm talsins; Ile Sainte Marguerite er stærst og næst landi, þá kemur Ile Saint Honorat og loks eru þrjár mjög smáar eyjar eða sker. 

Carlton hótelið í Cannes séð frá bátnum

Ile Sainte Marguerite er þekktust fyrir Fort Royal. Í Fort Royal var áður eitt af fjórum ríkisfangelsum Frakklands. Þar gat konungur fangelsað hvern þann sem hann vildi. Fangarnir höfðu sumir ágætis aðbúnað, klefarnir stórir og að auki máttu þeir koma með húsgögn, teppi og annað eftir efnahag.

Þegar maður skoðar klefana hugsar maður með sér: "Þvílík kvöl, þvílík pína!" Hvers vegna? Jú, útsýnið úr klefunum er svo dásamlega fallegt! Í gegnum rimlana blasir blátt Miðjarðarhafið við í öllu sínu veldi. Meginlandið er ekki svo langt frá og sést mjög vel. Fangelsisvist hlýtur að vera mjög erfið þegar umhverfið er jafn freistandi. Að hafa nánast ekkert fyrir stafni nema að fylgjast með árstíðunum koma og fara, sólinni koma upp að morgni og setjast að kveldi... og geta ekki notið þess, vera innilokaður í steinklefa!

Frægasti fanginn sem hýstur var í Fort Royal er maðurinn með járngrímuna. Hann dvaldi alls 11 ár á Sainte Marguerite eyju en alls 34 ár bakvið lás og slá. Fjölmargar kvikmyndir hafa verið gerðar um sögu hans, sú nýjasta er frá 1998 með Leonardo DiCaprio í hlutverki Louis XIV og fangans, sem átti að vera tvíburabróðir kóngsins.

Ile Saint Honorat er þekktust fyrir munkaklaustur sem enn er virkt og rekur sögu sína aftur til ársins 410. Munkarnir framleiða rauðvín sem kostar sitt og svo er rekinn á eyjunni veitingastaður sem er víst góður. Einhvern tíma heyrði ég að hægt væri að fara í kyrrðardvöl í klaustrinu en ég sel það ekki dýrar en ég keypti það.

Við höfum farið nokkrum sinnum til Lérins eyja. Farið er með bát frá Juan les Pins, Golfe Juan eða Cannes. Fyrst fórum við Benoit tvö og gengum umhverfis Sainte Marguerite eyju og skoðuðum Fort Royal virkið. Næst fórum við og tókum þátt í víðavangshlaupi í grenjandi rigningu og kulda í desember 2010. Þvínæst fór ég í hópefli þangað með vinnunni þar sem við tókum þátt í ýmsum þrautum. Þegar ég var gæsuð var ég látin sigla litlum bát frá Mandelieu til Lérins eyja þar sem við sóluðum okkur og syntum innan um snekkjur. Loks fórum við svo í gær að fylgjast með pabbanum hlaupa sama víðavangshlaupið aftur en í þetta sinn voru veðurguðirnir okkur hliðhollir. Við áttum yndislegan dag og pabbinn náði hlaupamarkmiðum sínum á meðan við hvöttum hann áfram á hliðarlínunni. Allar myndirnar eru teknar í desember 2012! Já, svona er franska rivieran :)

Srirangapatna

Við útjaður Mysore borgar í Karnataka héraði er Srirangapatna. Tipu Sultan, eða Mysore tígurinn, var drepinn í Srirangapatna í fjórða Mysore stríðinu árið 1799. 

Srirangapatna er einna þekktast fyrir sumarhöll Tipu Sultan og hana var gaman að skoða þrátt fyrir að bágborið ástand hennar sé dapurlegt. Innandyra er bannað að taka myndir og höllin var hulin grænu plasti að utan vegna viðgerða.  

Í Srirangapatna eru líka hof og moskur en um allt voru ágengir sölumenn og lélegir leiðsögumenn sem skilja eftir sig slæmar minningar. Hinsvegar þykja mér sumar myndirnar frá moskunni vel heppnaðar og litirnir eru víða fallegir. 

Devaraja markaðurinn í Mysore

Fyrir ári síðan var ég á Indlandi. Góðar minningar um ótrúlegt land birtast mér þegar ég hugsa til baka. Ég eyddi helgi í Mysore sem er töluvert vinsæll áfangastaður vestrænna ferðamanna, allavega sá ég þá nokkra. 

Það sem stóð uppúr þessari helgarferð er án efa Devaraja markaðurinn. Litirnir, lyktin, mannmergðin, vörurnar og stemmningin bara. Markaðurinn er kannski ekki mjög stór en ég hef örugglega dvalið þar í rúma tvo tíma, alein en á fullu að spjalla við fólk. Ég hitti þarna nunnu sem bjargaði mér frá því að verða undir nauti, ég ræddi á frönsku við ungan, óskólagenginn reykelsisgerðarmann, keypti sjúklega gott rís/salthnetusnakk af almennilegum kaupmanni og lét örugglega svindla á mér um einhverjar rúpíur þegar ég keypti kumkum, svona litað indverskt duft. 

Það er bara eitthvað við svona markaði sem að stelur í mér hjartanu! Love it!

Québec borg

Québec borg, höfuðborg Québec héraðs, var síðasti áfangastaðurinn í fríinu okkar. Við vissum það fyrirfram að eflaust yrði dvölin í þessari fallegu borg einn af hápunktum frísins, enda er borgin rík af sögulegum minjum og er vagga franskrar menningar í N-Ameríku á margan hátt. Gamli bærinn í Québec borg hefur verið á heimsminjalista UNESCO frá árinu 1985 og er sá eini í N-Ameríku sem er umbyggður varnarvegg.

Borgin er í mjög þægilegri stærð. Við höfum sennilega gengið allar 'intra muros' göturnar á þessum 4 dögum sem við dvöldum í Québec borg. Af nægu er þó að taka. 

Eitt helsta kennileiti borgarinnar er Frontenac höllinni. Hún er í raun hótel sem byggð var í frönskum kastalastíl árið 1893 af Kanadíska Lestarfélaginu. Frontenac höllin var hugsuð sem lúxusgisting fyrir ferðalanga á lestarleiðinni frá Vancouver til Halifax. Frontenac höllin er mest myndaða hótel í heimi. Byggingin gnæfir yfir gamla bæinn og er einhvern veginn í algerri yfirstærð. 

Borgin er mjög hæðótt og það tók stundum töluvert á að þramma upp og niður brekkur og stiga. Neðri borgin, sem er elsti hluti Québec, er hinsvegar mjög sjarmerandi. Mjóar, steini lagðar götur, gömul en snotur hús, glæsilegar veggfreskur, listagallerí og verslanir setja svip sinn á La Basse Ville. 

Við nutum þess svo innilega að vera þarna. Gistum í Les Lofts 1048, sem ég mæli eindregið með. Það er engin tilviljun að sú gisting er í fyrsta sæti yfir 'annars konar gistingu' í Québec borg á Trip Advisor. 

Eitt kvöldið fórum við svo að sjá svakalega flott videólistaverk sem varpað er að gríðarstóra sílóa við höfnina. Sýningin kallast Le Moulin à Images eða Myndamyllan og heiðurinn af henni á Robert Lepage. Upphaflega var hún hönnuð í tilefni 400 ára afmælis Québec borgar en sýningum var haldið áfram vegna vinsælda og er verkinu varpað á hverju kvöldi yfir sumarmánuðina á 30x600 metra flöt og tónlist undir. Þetta er umfangsmesta videólistaverk í heimi. Myndamyllan sýnir sögu Québec á afar áhrifaríkan, listrænan en auðskiljanlegan hátt og við sátum algjörlega frá okkur numin í 40 mínútur. Myndamyllan verður sýnd í síðasta sinn sumarið 2013, þannig að ef þið eigið leið til Québec - ekki missa af þessu. Algjörlega stórfenglegt. 

Síðasta daginn okkar keyptum við okkur nesti á markaðnum við gömlu höfnina, Le Marché du Vieux Port, og fórum svo í lautarferð upp á Abrahamssléttu, þann sögufræga stað. Það var á Abrahamssléttu sem Frakkar töpuðu Québec í hendur Breta árið 1759 í 7-ára-stríðinu. Ári síðar náðu Bretar svo Montréal á sitt vald. Ég gæti trúað að sumir Frakkar séu enn nokkuð bitrir yfir þessum ósigri sem var ansi klaufalegur því að Québec borg er þannig staðsett að hún ætti að vera nokkuð auðvarin. Bretar komu heilum skipaflota upp fljótið án þess að Frakkar yrðu þess varir. 

Ég get ekki lofað þessa borga nógsamlega og ég held að þar að auki sé hún frábær vetraráfangastaður, með nístingskulda þegar karnavalið er haldið. Ég ætla að enda þetta á nokkrum myndum í viðbót.